| تبليغات | X |
 |
 |
|
| خانه شعر و ترانه و طنز و کاریکاتور ـ پنجره ای رو به خانه کودکی ... مهدی عسکری |
|
عطر تو به یاد ترانه های نزدیک سالهای دور وقتی درختِ بی زمين وسط حريق درياست ! زمزمه يك ترانه توُ شبی سی ساله تنهاست ! وقتی ريشه هميشه رفته توی خاك موزه ! دلِ آبی سپيده واسه تنهايی ش مي سوزه ! كی مياد به يه قلندر بگه راهی وطن شو ؟! كی مياد به دو مسافر بگه خانگی من شو ؟! كی مياد رو سايه زخم ، مرهم نورُ بذاره ؟! كی مياد توُ ابرِ تشنه ، نهال بارون بكاره ؟! وقتي صدای زخمِ شب دردِ پرسه رو نخونه ! توی آينه كم بياره با بوی گندم نمونه ! وقتی دلتنگی فردا از هميشه تا هنوزه ! يا شبِ بی بوی شب بو توی اعتصابِ روزه ! كی مياد رو سايه زخم ، مرهم نورُ بذاره ؟! كی مياد توُ ابرِ تشنه ، نهال بارون بكاره ؟! يه پرنده مهاجر روي سقفِ سردِ گوره ! توُ رگِ يخ بسته شب ، جسدِ خاموشِ نوره ! باغ بارون زده من از يه درد كهنه لبريز ! صد تا برگِ سبزِ شعر و حافظه صفرِ پاييز ! لبای معلم بد پُر از جريمه خنده ست ! عطرتو كم ميارم باز وقتی هرنفس ،كُشنده ست ! كی بايد رو سايه زخم ، مرهم نورُ بذاره ؟! كی بايد توُ ابرِ تشنه ، نهال بارون بكاره ؟! ◘
|
|
+ نوشته شده در
87/06/21ساعت 14:30 توسط مهدی عسکری |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
smehdiaskari@yahoo.com
smehdiaskari@gmail.com |
|
RSS
|
